Geschiedenis van de hardcore

Het is moeilijk het begin van de hardcore aan te wijzen. Hardcore is een samensmelting van verschillende stijlen en daarom lopen ze allemaal over in wat later hardcore zou worden. Sommige mensen beweren dat Mescalinum United de eerste plaat heeft gemaakt onder Planet Core Productions, dat opgericht is in 1989 in Frankfurt am Main (Duitsland), maar als je de plaat beluistert, hoor je nog veel invloeden van andere stijlen.

Wat wel noemenswaardig is, is dat de moderne hardcore groot is geworden in Nederland en wel in Club Parkzicht in Rotterdam en Multigroove in Amsterdam. DJ Rob en DJ Paul kwamen er vaak draaien. In Vlaanderen was deze muziekstijl minder succesvol dan de techno die door grote clubs in de buurt van Antwerpen, zoals La Rocca, werd gedraaid. Ook de latere Zillion richtte zich vooral op techno. In Italië zijn hardcore en de daaruit voortgevloeide hardstyle wel populair.

De eerste hardcoreplaten in Nederland verschenen in 1992, toen Rotterdam Records werd opgericht door DJ Paul Elstak. Een belangrijke pionier uit deze tijd is DJ Rob, hij draaide vooral in Club Parkzicht in Rotterdam. Binnen korte tijd werd hardcore redelijk populair in geheel West-Europa. De aanhangers van deze muziekstroming uitten zich vaak door hun hoofd kaal te scheren, in trainingspakken (merken Australian en Cavello) rond te lopen en maar aan één ding te denken: feesten. Zij werden gabbers genoemd. Drugsgebruik was en is bij hardcorefeesten vaak niet van de lucht. Xtc is al heel lang populair, omdat het een euforisch gevoel geeft en de gebruiker van een dosis energie voorziet, maar het drugsgebruik beperkt zich niet tot alleen xtc. Er is overigens niet echt bewijs dat er meer drugs gebruikt wordt in de gabberscene dan in andere dance-scenes.

Rond 1995 beleefde gabber een hoogtepunt; vrijwel wekelijks gingen vele duizenden liefhebbers naar houseparty's, waar zij nachtenlang feestten op platen van o.a. Neophyte, Rob Gee en 3 Steps Ahead. Er verschenen tijdschriften zoals Strobe en Thundermagazine en de compilatie(verzamel)-cd's (bijvoorbeeld Thunderdome, Rave The City, Nightmare en Hellraiser) haalden grote omzetten. Tegelijkertijd wist de vrolijkere variant happy hardcore regelmatig de Top 40 te bereiken met nummers als Wonderful days(sic) van Charly Lownoise & Mental Theo en I wanna be a hippy van Technohead.

De vercommercialisering (Hakkuhbar, Gabber Piet etc) en negatieve berichtgeving over gabbers hebben ervoor gezorgd dat de muziekstroming eind 1997 in populariteit afnam, hetgeen resulteerde in het stopzetten van een heleboel labels, waaronder de meeste sublabels van ID&T. In de daaropvolgende jaren beleefde de gabbercultuur een sluimerend bestaan, waar het echter in de undergroundscene wel populair bleef. De die-hards bleven gabber en de wat minder enthousiastelingen stapten over op housevarianten zoals (hard-)trance, techno en het tegenwoordig populaire hardstyle. Sinds 2001 is gabber echter weer aan een gestage opmars bezig. De laatste tijd ziet men steeds meer de 'aussies' en cavello trainingspakken terugkomen (de oude stijl). De bomberjack's worden nog steeds door de meeste gabbers gedragen. Van oudsher zijn er associaties geweest met rechtsextremisme. Uit onderzoeken bleek echter dat de overgrote meerderheid van de hardcore liefhebbers hier niks mee te maken wilde hebben. Toch worden jongeren die hardcore luisteren vaak bevooroordeeld door mensen die denken dat hardcore en racisme met elkaar verband houd.